De zonne zonk, het duister klom

Ik zit in een soort van vreemde verneveling. Die rust is zo lang geleden dat ik niet eens meer wist dat het bestond, zo rustig zijn. Een combinatie van vermoeidheid met wat onverschilligheid tegenover alles anders. Alles. En dan straks dat zwarte gat, waarschijnlijk.

Zeventien stoere gasten met grote monden en kleine hartjes. Zeventien verkenners met hun hand in hun broek, zonder gêne. Zeventien stemmen die al die traditionele liedjes zongen, zonder gêne. Zeventien jongens op z'n zotst met de wereld aan hun voeten. Ongetwijfeld. Alles was awesome en muug veel en genius. Ook schmützten ze alles, die Schmützkes.

Tachtig letterkoekjes in één mond, B.A. Baracus, een koersfiets, Fred de wezel en muug veel nimbostratus wolken. Een meer, twintig jongens en twee meisjes. En nu, een groot leeg veld.

Voorlopig raakt niets me. En ik hoop dat het even zal duren.

Schoon weer vandaag, het is weer schoon geweest.

De nacht brengt vreemde uren

Zes jaar geleden, toen de buurvrouw haar water brak, stroomde het hele dorp over. Letterlijk.

Het is een mooie anekdote. Vandaag was het weer bijna van dat. Emmers, wasmanden, waterputten en bidons vol. Laarzen aan, regenjassen uit de kast en de vinger in de lucht om te meten of het even doenbaar is om alles weg te gieten. Het Watersnoodgebied is tegenwoordig goed voorbereid op zo'n rampen. Zo goed, dat wanneer er onweer voorspeld wordt, ze iedereen uitnodigen om te komen barbecueën.

Gelukkig brak deze keer het water van de buurvrouw niét. Het zal nooit meer zo erg zijn als toen. Mocht dat wél het geval zijn, dan zal ze iedereen wel waarschuwen. En wij, wij hebben buiten gebarbecued, seriously.

Midden in de nacht was ik alleen op straat. Het was precies alsof de onzichtbare kakkerlakken hun langgeplande invasie uitgevoerd hadden. Iedereen weg. Alleen de radio speelde nog, shuffle. Zo komen de liedjes boven die je al lang vergeten was. Of misschien niet vergeten, maar zo die dingen waar je niet meteen aan denkt. Het refrein tingelde langzaam op de mooie piano toen er zo nodig iemand met veel kabaal kwam vertellen dat ik een speciaal pak aan moest, voor de kakkerlakken.

Eén voor twaalf.