Failure is an option

Ik heb sterk het gevoel dat ik al een tijdje iedereen voor de gek houd. Zonder dat ik het zelf besef. Iedereen. En mezelf dus ook. En nu ga ik van mijn wolk recht door de mand vallen. Het is ermee gedaan.

Plots zag ik even mezelf achter die kassa zitten. Die ene in de GB waar de rij altijd het langste is. Die ene die mij er elke keer opnieuw inluist zodat ik bij haar sta aan te schuiven. Terwijl ik goed genoeg weet dat ik er morgen nog zal staan.

Ik zag mezelf daar zitten. En eventjes, héél eventjes, vond ik dat precies niet eens zo erg. Ik vond het leven van die cassière voor een fractie van een seconde geweldig.

Tot ik besefte dat ik een hele dag dat gepiep van die scanner zou moeten horen. No way.

Ik zal nog wel een tijdje de falende walvis blijven. Tot het moment dat de mand het helemaal zal begeven en ik met mijn kop zo hard tegen de lamp loop dat ik het niet meer kan na vertellen.

Het is officieel. Mijn hersenen zijn kapot.

All I want for Christmas

Helemaal in gedachten verzonken stap ik op automatische piloot de metro uit. Bij mijn eerste stap op de roltrap dringt de weeë geur van Glühwein mijn neus binnen. Nog voor ik het goed en wel besef ben ik omringd door kerstmutsen, jinglebells en LEDverlichting. Op zoek naar enig herkenningspunt ben ik elk spoor bijster. Dit is MIJN terrein. Dit is MIJN metrohalte. Dit is MIJN plein. En nu, nu is het weer onherkenbaar.

Vanmorgen beslisten we een bed-in te houden. Voor de vrede, want zo nobel zijn we wel. Na vandaag stopt de oorlog in Irak, verdwijnt Malaria als een muggenbeet voor Euceta en weten ze in Kopenhagen plots niet meer wat hen daar tegader bracht. En dat allemaal omdat wij in ons bed bleven liggen. Even later verloren we de strijd met de werkelijkheid, jammer. Dan tóch maar rondhossen voor cadeau's, in ijltempo, want vanavond was het feest. Was. Achteraf bekeken had ik mijn bed-in langer kunnen volhouden en had heel misschien de werkelijkheid het onderspit mogen delven. En dan had ik niet voor niks moeten buitenkomen, de massa overwinnen én daarenboven ook nog eens afrekenen met mijn totale besluiteloosheid.

Elk jaar hoop ik dat het eindelijk écht zal zijn zoals de utopische waanbeelden die ik ontwikkeld heb in mijn hoofd, met een eervolle bedanking aan Hollywood. En elk jaar opnieuw raak ik teleurgesteld omdat de dingen nooit zijn zoals ik zou willen. Dankjewel. Oprecht dankjewel om mijn beeld van de Wereld een valse start te geven. Dankjewel om mijn naïeve ziel te bezoedelen. Dankjewel om ervoor te zorgen dat dit breekbare meisjeshart aan diggelen wordt geslagen bij het besef dat haar leven nooit dat van in de films zal zijn. En dankjewel om dat ene feestje dat eindelijk de potentie had om de perfectie nabij te komen, in duigen te laten vallen.

Straks gaan we jenevers drinken.

Omdat dat nu eenmaal zo hoort als de kerstmarkt er staat.